Ommetje Lindenholt: Licht op Lindenholt

Organisatie:
- Janneke Wijdeveld

Met dank aan:
- De Boerderij
- Groentemeisje Petra
- Martien van Lindenholt
- Duikschool Scuba
- Pianiste Rosanne
- Het Wijkkoor
- Wijkverpleegster Ineke
 

Licht op Lindenholt

Tijdens De Nacht van de Ommetjes lieten we onze lichtjes schijnen in Lindenholt. Het eerste ommetje in Lindenholt was een succes. Er waren ongeveer 45 mensen en iedereen was enthousiast en blij verrast. IMG_1104.JPG

Om half acht druppelden de mensen binnen via het pad van licht dat naar De Broederij leidde. Een buurvrouw had speculaastaart gebakken, dus de geur van speculaas en koffie kwam ons tegemoet. Om acht uur liet het wijkkoor haar stem horen met mooie liederen. Dirigent Leo kreeg daarna het hele publiek aan het zingen. ‘Als je pas begint te zingen, vind je elke canon mooi.‘   klonk het door de huiskamer van De Broederij. Iedereen pakte een lichtje en samen liepen we de wijk in. Hier en daar hoorde je nog zacht ‘Als je pas begint te zingen, vind je elke canon mooi.’

We werden verwelkomd met vuur en verhaal bij Ineke uit de wijk. Zij vertelde een verhaal over haar ervaring als wijkverpleegkundige. Wij schenen haar bij met ons licht. Daarna opende de kerk de deuren voor ons. Onder het genot van thee en koffie hoorden en zagen we hoe de wijk, die toen nog geen Lindenholt heette, er vroeger uitzag. De zaal gaf blijken van herkenning bij zandpaden die nu geasfalteerd zijn, bij winkeltjes van toen en bij vorige buren. Wim van Lindenholt maakt Geschiedenis wist ons mee te nemen naar jaren terug.

Duikschool Scuba was ons volgende adres. Een paar jaar geleden kenden de buurtbewoners deze plek nog als de garage. Het pand heeft een metamorfose ondergaan en is prachtig opgeknapt. Oude ramen en muren zijn hersteld. De hele voorgevel is naar achteren verplaatst en geeft openheid aan de plek. Tussen de duikpakken en kikvorsen vertelde Martien van Lindenholt maakt Geschiedenis over het ontstaan van het MaasWaalkanaal. Over hoe het kanaal met mankracht gegraven werd, nog niet eens zo heel lang geleden.

Het pad bracht ons vervolgens naar de moestuin. Gelukkig hadden we onze lichtjes nog, want dat was hier echt nodig. Petra onthaalde ons met fakkels en inheemse groenten. Zij laat, samen met andere buren, van alles groeien in de moestuinen dichtbij het kanaal. Het liefst buigt ze zich over groenten die ze nog niet kent en die ze ontdekt en onderzoekt.

Het ommetje eindigde bij De Broederij, waar Rosanne ons prachtig pianospel liet horen. Ze vertelt wanneer ze is begonnen met spelen en hoe dit haar verlichting bracht in een moeilijke periode. Daarna kletsten en dronken we wat bij het vuurtje dat brandde in de vuurplaats. Sommige buurtgenoten hadden de smaak van muziek maken te pakken en speelden samen binnen nog even verder.

Ook ontstonden er plannen om vaker kampvuuravonden te houden bij De Broederij, om elkaar weer vaker te zien en (opnieuw) te leren kennen. De verbinding is vanavond voelbaar en verhalen worden aan elkaar verteld.